25 juni, donderdagmiddag, 30 graden en een wind als een föhn. Het weer helpt een handje mee in coronatijd, want Nederland voelt mediterraan aan. We dobberen allemaal in het zwembad op de meest krankzinnig gevormde ligbedden. Dolce far niente. Blauwe lucht vergezelt ons, blauw water verkoelt ons… Maar ho, wacht eens even, blauwe voetbalclub verwacht ons!

 

De jeugd mag een proeftraining komen doen bij SC Valburg. Ik heb onze jongens opgegeven en neem ook vriend Luc mee. De stuiterballen hebben het hoogste woord. ‘Dit is mijn eerste les!’ blijft Tobias maar scanderen. Olivier kan niet ophouden over gouden medailles en gouden bekers en Luc doet ook hard mee. Ik heb nog geen fancy schmancy voetbaloutfit geregeld tot grote teleurstelling van de boys. ‘We moeten eerst maar eens proberen of het wat is,’ zeg ik als verstandige ouder (lees: heel niet bij stil gestaan dat dat er ook bij hoort).

 

Als we aankomen staan er al een heleboel vriendjes en gelukkig ook twee vriendinnetjes op het veld. Thijmen, Sep, Siem J, Siem W, Matz, Lucas, Dyani, Fenna, Roan, Tobias, Olivier, Luc, Jax, Vigo, en Kick kunnen niet wachten om te beginnen! Siem W is zo enthousiast dat hij de strategisch neergelegde ballen weer alle kanten op schiet. Simon, zijn vader, is de trainer en hij wordt bijgestaan door twee stoere kerels, Jurre en Kay. Zij helpen Simon om al deze stuiterballen in te wijden in de mooie wereld van voetbal. Ik heb grote bewondering voor deze mannen. Ik krijg het niet eens voor elkaar om drie van die mennekes in het gareel te houden, maar het lukt hen om al het grut in no time achter de witte lijn te krijgen, zodat ze kunnen beginnen aan hun allereerste dribbeloefening. Tobias heeft niet veel zin in dat dribbelen en Fenna neemt hem aan de hand mee het veld in. Samen kuieren ze op hun dooie akkertje met de voetbal langs de pionnen. Het zal niet helemaal de bedoeling geweest zijn van die oefening, maar ik geniet intens van het beeld.

 

Daarna wordt het veld in vakken verdeeld met namen van grote voetbalclubs. En Vitesse. Als Simon de naam van een club noemt moet je snel met je bal aan de voet naar dat vak rennen. Het ziet er vrolijk uit. En wat kan Dyani rennen! Aan een extra drinkpauze vanwege het warme weer wordt ook gedacht. Rond die tijd kom ik erachter dat ik de begeleidende mail niet goed gelezen heb en dat het helemaal niet de bedoeling is dat ik op het veld sta. Ik vond het ook al zo rustig. Met schaamrood op de kaken vertrek ik naar het terras bij de kantine, waar, verhip, alle andere ouders staan die wél netjes de instructies hebben opgevolgd. Mea maxima culpa, maar ik heb wel mooie foto’s gemaakt...

 

Vanaf dat moment raak ik de voetballende kinderen uit het oog, want het is erg gezellig daar op het terras met alle andere ouders. Naar ik later begrijp van de voetballertjes in spé is de rest van de training ook een groot succes. Er is nog een partijtje gespeeld en nog een watergevecht gehouden. Roan heeft heel vaak gescoord. Een talentje om in de gaten te houden. Ook de andere kinderen hebben genoten. De proeftraining wordt afgesloten met een ijsje en een heleboel kinderen zeggen nu al toe dat ze op voetbal gaan. En Dyani dan? Nee, Dyani heeft haar zinnen gezet op ijshockey en zoals we haar kennen (en van haar genieten) houdt zij voet bij stuk.

 

We willen Simon en zijn kundige helpers Jurre en Kay hartelijk danken voor een fantastische training. En uiteraard willen we Anita en Henrie ook hartelijk danken voor de geweldige organisatie!

 

Na de zomerstop is er voor de voetballertjes die door willen weer gelegenheid om te komen proeftrainen. Tot dan!

 

Graz van Dulmen

Posted by © Web Beheer Monday, July 13, 2020 6:36 PM Categories: Ingezonden artikel
Copyright SC Valburg